Kriz Hikayesi

Ustanın performanslarında kendi yıldızı vardı — Kriz adında bir at. Gösteriler sırasında ekranın arkasından uçtu, ayağa kalktı ve gülüyordu, böylece küçüklerin tüyleri diken diken oldu. Kriz sahnede dörtnala koştu, kukla bariyerlerinin üzerinden atladı ve çocuklar bağırdı: "Daha fazlası! Daha fazla!». Efendinin geceleri Kriz ile konuştuğu, kumaş derisini temizlediği ve onu tek gerçek arkadaş olarak adlandırdığı söylendi.
 
Ustanın cesedi bulunduğunda Kriz köşede duruyordu, sanki efendisinin yasını tutuyormuş gibi başı eğimliydi. Ama ertesi gün, yaşlı kadınlar malları sökmeye geldiklerinde at yoktu: kapı açıktı ve yerde toynaklara benzeyen garip izler görülüyordu.
 
Uzun bir süre oyuncak at hakkında hiçbir şey duymadılar, ta ki altı ay sonra başkentin meyhanesinde bir savaşçı bir bardak ale için bir gün garip bir atın hayatını kurtardığını söyleyene kadar. Şöyle tanımladı: eski bir çarşaf kadar gri, gözleri yerine düğmeleri olan ve çok uysal. "Onu kendime saklamak istedim," dedi, "ama gözyaşlarına boğulduğunda, dönüp sisin içine girdi." Elbette kimse şövalyeye inanmadı. Sonuçta, bebekler canlanamaz. Öyle değil mi?